Wat kinderen laten zien.

img_e9051

Toen ik op mijn 20ste tijdens mijn studie begon te werken met kinderen kwam ik erachter dat ze me mijn blinde vlekken lieten zien. Toen ik dat begon in te zien, werd het pas echt leuk. Ik genoot van kinderen, helemaal als ik lekker in mijn vel zat was het een feestje. Alles ging vanzelf. Zo puur en zo vanuit hun hartje. Zo echt.

Maar ook ‘lastig’ vond ik sommige kinderen.
Ze bleven maar doorgaan en stopte niet, als ik dat wilde..
Of waarom ging dat ene kindje nou steeds zo gillen.
Of wilde bijten, of huilen, of niet eten, niet slapen en meer van dit soort dingen.
Ook kwamen ouders met hulp vragen over thuis, soms wisten ze het echt even niet meer, hoe groot de liefde ook is.

Ik merkte steeds weer zo binnen zo buiten. Alles wat er zich in mij afspeelde kreeg ik in 15voud terug van al die kinderen. Afhankelijk van hoe ik me voelde, kreeg ik precies dat terug. Had ik weinig ruimte, dan wilde ze allemaal de aandacht. Had ik veel ruimte en was ik relaxed, was het heel relaxed. Ik ben gaan kijken, observeren, mijn gedrag aanpassen.
En dan bedoel ik meer gaan zijn wat er echt is en wat er echt nodig is in een situatie.

Het gekke was die ‘lastige’ kinderen bleken echt cadeautjes. Dat zijn de leermeestertjes, door hen kan je zo groeien. De uitdagingen, en de resultaten. En door echt te gaan zien wie ze zijn, door het lastige gedrag heen. Maar ook laten ze de ‘lekken’ zien. Het klink wat cru maar ze zijn ‘lastig’ omdat je er zelf moeilijk mee om kunt gaan, of zou willen dat het anders is, kun je dat wel, dan is het een heel ander verhaal.
En hoe moeilijk soms ook, er zijn altijd manieren.

Zo mooi als een kind straalt,
voelt dat hij of zij gewenst is
en opbloeit omdat het gezien wordt
en kan zijn wie hij of zij is.
En helderheid krijgt.

Later merkte ik dit weer bij mijn eigen dochter, deed ik lief en aardig, maar was ik eigenlijk boos, dan kreeg ik een boos kindje te zien. Bleef ze maar doorzeuren en zei ik nee, maar zei ik ook eigenlijk ja of twijfelde nog, of wilde ik eigenlijk een lieve moeder zijn.. dan kreeg ik dat weer terug doordat ze een ja zag en die wilde.

De hele dagen zitten vol met dat soort leuke boodschapjes.
Iets wat je niet leeft,
maar wel bent,
of je doet blij,
maar eigenlijk ben je dat helemaal niet, de hele wereld reageert wel op jouw vibratie, en kinderen heel puur op dat wat er echt is, ook al weet je het zelf niet, want vaak zijn het je blinde vlekken die wachten om gezien te worden en ruimte te krijgen er te zijn.

En hoe dankbaar kan je achteraf zijn voor zo’n klein mensje dat jou precies laat zien wat je zou mogen doen, en ook nog voorbeelden geeft hoe je dat kan doen.

Dit zijn natuurlijk lichte voorbeelden, maar op het moment dat het echt heel vervelend is en echt heel erg moeilijk is, en je zo enorm diep geraakt wordt en veel gecompliceerder en complex is,
dan juist kan het veel ruimte geven door de ‘angels’ te gaan zien en deze eruit te halen. Waardoor situaties compleet kunnen veranderen.

Ik heb het zo vaak gezien.
Sanne Eva

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s